Skiën in Oostenrijk: skiën in zell am See!
Monday, January 5th, 2009
Maandag 5 januari: Vandaag hebben we geprobeerd om iets vroeger uit ons bedje te komen, want skiën in Oostenrijk is niet alleen ontspannend maar toch ook een beetje vermoeiend. We genieten nogmaals van een lekker en stevig ontbijt en staan vroeger dan verwacht op de ski pistes.
Alleen…bij het instappen van mijn ski’s merk ik dat er iemand anders met mijn ski botten is gaan skiën in Oostenrijk, iemand met grotere voeten, want de ski botten die nu rond mijn voeten geklemd zitten passen totaal niet in mijn ski’s! Paniek! Waar zijn mijn eigen ski botten naartoe? Hup hup, terug naar de ski room en hopen dat mijn eigen botten er nog hangen en dat ik de verkeerde heb genomen. Niet dus, ik had het kunnen weten want we waren ongeveer de laatsten om te vertrekken deze morgen. Er zit dan niks anders op om terug naar de ski verhuurshop te gaan, je verhaal te doen en hopen dat ze je zonder al te veel gemopper een ander paar ski botten geven. Blijkbaar was het niet de eerste keer dat er zoiets gebeurde, logisch want al die ski botten trekken op elkaar, want ik kreeg zonder tegensputteren een vers paar toegewezen. Oef, we kunnen eindelijk beginnen aan onze derde dag skiën in Oostenrijk!
In tegenstelling tot gisteren kunnen we ’s morgens wel genieten van een zacht zonnetje. Zalig gewoon om zo de ski pistes af te glijden. We besluiten eerst de ‘rechterzijde’ van het ski gebied van Zell am See te nemen en in de namiddag de ‘linkerzijde’ af te dalen. De hoeveelheid skiërs in deze periode van het jaar valt goed mee. Er zijn opvallend veel Russen aanwezig. Waarschijnlijk is de kerstvakantie daar nog in volle gang. We beginnen het Russisch taaltje na een tijdje zelfs sexy te vinden, of vinden we het gewoon bekend in de oren klinken na de portie ‘Matroesjka’s’ die we gezien hebben?
Als we een paar ligstoelen zien staan bij een restaurantje kunnen we het niet laten om ons daar even in te vleien en te genieten van de laatste zonnestraaltjes van de dag, wat we toen eigenlik nog niet wisten uiteraard. Na een gluhweintje voor meneer, besluiten we binnen te gaan en eens te zien wat ze hier bieden aan de mensen die komen skiën in Oostenrijk. Ik ga opnieuw voor en simpel groentensoepje met brood, m’n liefje neemt eerst een hamburger en gaat nadien nog eens aanschuiven om de plaatselijk lasagne te proberen. Vol trots weet hij me te vertellen dat zijn uurwerk eindelijk wat strakker rond zijn pols hangt! Woehoe!
Het stilzitten heeft me letterlijk koude rillingen bezorgd, de zon is intussen ook verdwenen en dat is niet echt bevorderlijk voor de ski pret. We besluiten nog een drietal afdalingen te doen en dan terug te keren naar hotel Schwebebahn want we willen die chocochino wel eens proberen die op de kaart staat: een mengeling van chocolademelk en koffie. Het resultaat is meer dan gewenst, lekker warm en smakelijk geserveerd met een laagje room en een echt Belgisch Lotus speculooskoekje!
Nog even onze mails en het laatste nieuws van het thuisfront checken en we kunnen een warm badje nemen. We zijn volledig klaar om ons opnieuw te laten verwennen door de culinaire specialiteiten die skiën in oostenrijk ons te bieden heeft. Maar deze avond valt het een beetje tegen. We mogen eerst starten met het saladebuffet. Vervolgens brengen ze ons koude rosbief met tartaarsaus. Ik kom al snel tot de vaststelling dat het ‘mijn ding niet is’. De kalfsbouillon is naar mijn smaak te zout, evenals de visfilet die daarna bij mij terechtkomt. Mijn liefje kan het stoofvlees dat veel te lang gestoofd is ook niet echt appreciëren. Gelukkig weet de panna cotta ons wel te bekoren!
Ach ja, thuis kan het eten ook wel eens mislukken dus wie zijn wij om dit hotel nu te gaan afbreken op basis van één mindere avond. Nogmaals, we zijn hier om te skiën in Oostenrijk!
Skiën