Rondreis door Afrika: Oeganda 2
Monday, January 19th, 2009
Rondreis door Afrika: Oeganda 2
Dinsdag 8 juli:
Papa had ’s ochtends vroeg een vergadering met Unicef, dat gaf mij de mogelijkheid om rustig wakker te worden, mijn valies terug klaar te maken en nog een wandelingetje te maken naar de drukke straten van Kampala. Daarna moest ik wachten tot papa terugkwam van zijn vergadering om dan snel snel snel naar het busstation te lopen om een bus te nemen. Het probleem hier is: de bus heeft geen tijdsschema, hij rijdt pas wanneer hij vol is (en vol is inclusief mensen die rechtstaan). We vertrokken dus in alle haast naar de bus. We zetten onze bagage op een bodaboda (een brommertje, waarvan er hier duizenden rondrijden als openbaar vervoer). Wij liepen of eerder renden achter de bodaboda aan. De mensen hier verstonden niet goed waarom een muzungi rondliep met al dat gerief, en kwamen me dan ook met een massa een handje toesteken. Ik had er toch een dubbel gevoel bij, want natuurlijk ze doen dat ook niet voor niets.. Ik had er als muzungu wel veel bekijk en voelde me een beetje in de dierentuin. Zeker wanneer papa niet in de buurt was, kwamen ze toch allemaal mijn reacties eens testen en me uithoren. Toen we eindelijk aankwamen bij de bushalte zat de bus al redelijk vol (pos. punt is dus dat we geen uren zouden moeten wachten voor vertrek, negatief punt is dat er geen goede plaatsen meer waren). Schets van de situatie: een oude afrikaanse bus vol vol vol geladen met bagage en mensen (inclusief rechtstaan in de middengang), en ik op een klein bankstelletje geplet tussen mijn vader en een echte afrikaanse mama. Het was er heel heet, en stonk enorm naar zweet. Na een klein uurtje wachten (en zeker een liter zweetvocht minder) vertrok de bus, waardoor er eindelijk natuurlijke airco was.
Ze hadden me gewaarschuwd voor de busreis, in het begin dacht ik ‘allé dit is toch niet zo erg”. Ik kon goed naar buiten kijken en zag gelukkig echt veel dorpjes in allerlei vormen en formaten. Na een paar uur bus, kon ik de waarschuwingen zeer zeer zeer goed begrijpen. De bus had zo goed als geen veeringen en 6u lang rijden op een aardeweg vol putten, blutsen, drempels,.. aan af en toe toch een behoorlijke snelheid;.. ik zweer het je.. een mens is weer compleet bewust van het feit dat we nog over een staartbeentje beschikken. Ik kreeg na een tijd echt pijn aan mijn staartbeen en mijn nek en rug hebben ook behoorlijk afgezien. Ik ben normaal nooit wagenziek of reisziek, maar na het eind van deze trip kon ik niet meer. Ik was echt ziek, en een touristil wou uiteraard niet meer helpen. Ik vond mezelf wel belachelijk en eigenlijk een verwend nest. Voor mij op de bus zat een kindje van nog geen 4 maand oud, en het kindje heeft heel de weg geen kik gegeven, terwijl ik echt zin had om te beginnen wenen. Ik voelde me echt ziek en was wat kwaad op papa. Hij is eigenlijk echt een blanke Afrikaan, en wilt meer Afrikaan zijn dan een gemiddelde Afrikaan. De bus stopte af en toe in de dorpjes en op dat moment kwam telkens een hele bende dorpsbewoners af met water, fruit, geroosterde maiskolven, vleesbrochettes,… Papa heeft uiteraard zijn buikje volgegeten, maar ik was al blij dat mijn ontbijt reeds verteerd was, want anders had het er zeker uitgelegen.
Je kan niet geloven hoe blij ik was toen we van die bus mochten, hoewel ik heel ziek was, en daardoor wat kwaad rondliep, heeft papa dit zeker moeten ervaren. We stapten uit de bus, en hij ging onmiddellijk sigaretten zoeken, terwijl ik op zijn filmcamera en papieren moest letten, en terwijl aan onze bagage geraken (want die zat nog in de bus). En ik geraakte als muzungu uiteraard niet gemakkelijk door die menigte (met de filmcamera, mijn handbagage en een zak vol papieren in de hand). Gelukkig waren er enkele Oegandezen die me hielpen zonder dat ik het hoefde te vragen. Ze zagen waarschijnlijk dat ik me niet goed voelde, en kwaad was geworden op mijn vader en ook wat op mijn ongemak en verloren liep. Er liepen daar echt veel mensen, en ik wou niet dat iemand anders met onze bagage zou weglopen.
Neen, zo’n bustrip… not for me.. Ik ben er eigenlijk niet trots op, maar langs de andere kant zegt iedereen ‘Did you survive the bustrip? Your father is crazy, it’s childabuse’.
Zo erg was het uiteraard niet, maar indien ik het kan mijden in de toekomst zal ik dit toch zeker doen. Gelukkig had ik mijn ipod mee om naar mooie muziekjes te luisteren, en dankjewel Zinger.. U heeft mij onbewust gesteund tijdens deze trip.
Enfin..genoeg over de busreis. We zijn vandaag dus goed en wel in Lira aangekomen, en logeren hier in een hotel met allemaal hutjes. Ik logeer nu dus in een hut (maar wel met stromend en zelfs warm water). Ik kom hier dus weeral niets te kort.
Papa had hier eerst een vergadering met George, terwijl heb ik me opgefrist en een douche was meer dan welkom. Daarna hebben papa en ik een wandeling gemaakt doorheen Lira. Lira is eigenlijk niet zo groot, en echt een binnenlands dorp. Hier bekijken de mensen ons nog meer, want ze zien hier niet elke dag een muzungu en diegene die ze zien zijn dan meestal dezelfde, en met mijn blond haar val ik ook wel behoorlijk op…
Het is allemaal wennen, maar het heeft ook wel allemaal zijn charme, zeker wanneer je een schooltje passeert en de kinderen supergelukkig zijn als je hen aandacht geeft.
Mijn eerste indrukken van Lira zijn helemaal anders dan Kampala. Lira is om te beginnen een stuk kleiner, veel meer platteland en gezelliger. Hier kan ik meer tot rust komen, hoewel er ook een gezellige drukte heerst. Morgen ga ik zeker weer op verkenning.
Ik at hier in het hotel (op aanraden van mijn vader) tilapia, een vis die ze hier vangen. Heel heel lekker, je kan hier echt lekkere verse vis eten. George zat hier ook, samen met zijn medewerker Becky en nog twee mensen die op bezoek waren.
Ondertussen wordt het een beetje laat, en besluit ik morgen verder te typen.
