Vakantie

Rondreis door Afrika: Oeganda 3

Rondreis door Afrika: Oeganda 3

Woensdag 9 juli:

Het is hier nu 8.30u ’s ochtends (voor jullie 7.30u, dus ik vermoed dat velen onder jullie aan’t opstaan zijn momenteel). Ik typ deze brief snel af, want papa heeft straks de laptop nodig, en ik ga dan naar het internetcafé en daarna naar de markt.

Na een lastige dag gisteren heeft een nachtje rust heel goed gedaan. We slapen hier (zoals eerder vermeld) in een hut dat bij een hotel hoort. Ik slaap altijd onder een muskietennet want ik heb de indruk dat de muggen mij hier graag zien komen (ik ben al meermaals gebeten geweest, hopelijk niet door een malariamug..).

We gingen ontbijten in ons hotel, voor mij een ideaal ontbijt: verse ananas, verse watermeloen en verse mango.. meer moet dat niet zijn. Papa daarentegen genoot van een engels ontbijt met spaanse omelet, worst, toast,.. enfin.. elk zijn ding. Daarna zijn we nog een wandelingetje door Lira gaan maken (omdat het er hier ’s nachts toch wel anders uitziet dan overdag), en daarna zijn papa en ik doorgewandeld naar Lightforce, een organisatie waarmee Memisa samenwerkt. George en becky wonen daar, en er werken daar allerlei mensen (o.a. voor het maken van schoolbanken enzo..). George en Becky waren nog aan’t ontbijten toen we toekwamen. Het doet me toch raar wanneer hun ontbijt door hun huishulp gebracht wordt, en wanneer George zegt “we eten hier deze middag met 4”. Ze hebben hier echt enkele huishoudhulpjes wat hier eigenlijk normaal is, maar het zou mij toch raar doen wanneer ze in mijn eigen huis mijn ontbijt komen brengen en mijn bord weer afruimen. Nujah.. toen wij in Congo woonden hadden wij ook mensen die bij ons werkten.. het doet raar voor ons, maar het is hier de normale gang van zaken. De mensen zijn blij dat ze werk hebben.

Het belooft een warme dag te worden, na een halfuurtje wandelen (wel op papa’s tempo) hebben we weer behoorlijk was zweet verloren. Gelukkig kun je hier overal water (voor mij) en bier (voor papa) kopen.

Het klimaat is voor mij wel wat wennen, maar ik voel me hier wel fijn. De mensen zijn echt enorm vriendelijk (natuurlijk gaan voor een blanke wel voor poorten open). Het is voor mij ook wennen, ik ben snel wat bang dat mensen ons in de zak gaan willen zetten, maar ze zijn hier supereerlijk en correct.

Ik ga deze brief nog afmaken, op een usbstickje opslaan, hopen dat het internet werkt (en niet heel de tijd uitvalt), en dan naar de markt. Je kan hier massaal veel fruit kopen voor nog een euro. Echt ongelooflijk, vorige keer had ik een hele grote tros bananen, 6 passievruchten en 2 mango’s mee voor nog geen euro. Zo zie je maar hoe belachelijk duur fruit in België is. Het fruit smaakt hier ook ongelooflijk veel lekkerder (ja dat ga ik missen wanneer ik thuiskom).

Zo zie je maar, behalve wat zweet en toch al een beetje mijn hartje ben ik hier weinig verloren. Ik stel het hier heel goed, voel me echt niet onveilig en de mensen zijn echt ongelooflijk vriendelijk. Je voelt wel dat de mensen het hier niet gemakkelijk hebben, en zelf voel je je daar dan heel machteloos en zelfs enorm verwend bij.

Straks om 13u mag ik bij George en Becky gaan eten.

Zo zie je maar, alles gaat hier goed. Papa zorgt goed voor me, ik kom niets te kort, voel me hier op mijn gemak.

Ons programma ziet eruit als volgt (maar dit kan nog veranderen):

Donderdag 10 juli: bezoek aan gezondheidscentra en scholen in oyam en gulu

Vrijdag 11 juli: naar een plekje waar papa ook nooit geweest is (maar ik ben de naam vergeten).

Zaterdag 12 juli: tot zondagmiddag: op safari, hoera…

Zondagavond 13 juli vertrekken we terug van de Murichson falls (safari) naar Kampala of Entebbe, afhankelijk hoe vroeg ons vliegtuig maandag vertrekt.

Maandag 14 juli: vertrek naar Congo met de Monuc (VN).

We vliegen dan van Entebbe (oeganda) naar Bukavu (Congo).

Gelukkige verjaardag dries en veetje (ook voor de 15de).

Dinsdag 15 en woensdag 16 juli: bezoek aan Walungu, Kaniola en Nindja en daar bekijken naar de projecten.

Woensdag 17 juli: terugkeren naar Bukavu

Donderdag 18 juli: terugvliegen van Bukava naar Entebbe (dus van Congo terug naar Oeganda)

Vrijdag 19 juli: vanaf hier moet nog ingevuld worden.

Soit, deze brief nadert de 6 blz (wat eigenlijk een beetje belachelijk veel is, voor nog maar 3 dagen afrika), maar zo blijven jullie ook op de hoogte. Ik kan hier en daar wel op het internet, dus via mail kan je mij bereiken (al kan ik dit niet steeds garanderen). Ik ben ook bereikbaar op mijn gewoon gsmnr. (maar ik stuur niet altijd terug wegens heel duur..).

Om af te sluiten.. schrijf ik nog enkele dingen neer die me enorm zijn opgevallen:

° kindjes zitten hier kaarsrecht wanneer ze slechts enkele maanden oud zit, en lopen al vanaf 9 maanden. Het doet echt raar om zo’n heel klein patottertje te zien rondlopen.

Als je kinderen zo ziet spelen in het stof, en dan denkt aan welke hygiënische voorschriften er bij ons gelden.. het is echt vreemd om dat te vergelijken. De mensen hier moeten echt tegen veel kunnen, het is ongetwijfeld een heel sterk ras. Wij blanken zouden al lang aan één of andere ziekte gestorven zijn.

° Ik heb, speciaal om beter tegen de warmte te kunnen, veel witte kleren gekocht.. wel die zien door ’t stof en zweten al heel snel rood. Ik denk dat ik met een valies vol rode kleren terug zal keren naar België. De rode aarde is hier wel heel mooi, ik wou dat ik er wat kon van meenemen om mijn muur in die kleur te schilderen.

° De muggen houden van vers blank vlees, met als gevolg dat ik al behoorlijk wat gestoken ben. Gelukkig heb ik goede zalf mee, en voldoende spray tegen de muskieten. En mama, wees gerust, je muskietenwerend armbandjes ligt naast mijn hoofdkussen te stinken, en het helpt.

° Het klinkt stom, maar ik geniet hier enorm van de clichés. Vrouwen die allerlei dingen op hun hoofd dragen, van pindanoten, tot gigantische trossen bananen, tot speelgoed, tot koffie,… Ook het aantal gewicht dat de mannen en vrouwen hier kunnen meedragen is niet normaal. Ze lopen hier echt te zeulen met gigantisch veel materiaal. Soms zie je één materiaalberg rondlopen en moet je de man/vrouw eronder beginnen zoeken.

Het is ongelooflijk wat je hier op dat vlak allemaal tegenkomt. Brommertjes (bodaboda’s) met iemand achterop die een volledig bankstel vasthoudt.. echt niet te schatten.

° De typische afrikaanse sfeer is hier echt te vinden, je hoort overal muziek, vrouwen zingen terwijl ze de was doen of koken op straat.

° De kindjes lopen hier rond in schooluniformen, en elke school heeft zijn eigen uniform. Er heerst hier op schoolvlak veel discipline.

° Veel is hier in handen van Indiërs, waardoor je hier ook veel indische spulletjes en dergelijke kan kopen. Ik at hier gisteren zelfs chapati’s.

Ik vergeet nu ongetwijfeld vanalles te vertellen, en op weg naar het internetcafé ga ik aan nog duizenden dingen denken die ik wou vertellen, maar die zal je dan wel terugvinden in een volgende mail of live te horen krijgen wanneer ik thuiskom.

Veel warme groetjes vanuit Lira,

L

P.S.: Deze brief is snelsnel geschreven en er staan ongetwijfeld enorm veel foutjes in, maar ik heb nu de tijd niet om het allemaal te controleren. De slechte schrijfwijze en spellingsfouten zul je er moeten bijnemen.

P.S.: Foto’s bij deze brief voegen, was tot nu toe onmogelijk omdat ik er nog geen heb kunnen trekken. Foto’s nemen ligt heel gevoelig bij de mensen, en als muzungu valt het uiteraard op wanneer je foto’s trekt. Ik wil liever geen miserie met de politie. Ik wacht een beetje af, maar papa raadt me toch ook af om hier foto’s te nemen, zelfs zijn filmcamera is nog niet uit zijn kist gekomen.