Vakantie

Schotland, que c’est beau…

Monday, December 15th, 2008

Kriebelt weer even om een weekendje weg te gaan. Verlengd weekend van 3 november komt eraan en volgens Schotten zie je Schotland op haar mooist in de herfst door vanuit Edinburgh van het oosten tot het noorden langs de kustlijn te rijden en even halt te houden in Inverness.

Prachtige kleurspellen, vuurtorentjes, schaapjes, zeehondjes… het zou allemaal mogelijk zijn.
En dus houd ik nu een interne ‘ja ik ga’ vs een ‘neen toch niet’ gebekvecht met mezelf. Luxeprobleem… .Als ik ga, zet ik hier zeker fotootjes. Ik zie nog wel…

Tags: inverness, roadtrip, Schotland, schotten
Posted in Schotland | No Comments »

Rondreis in Schotland

Tuesday, December 9th, 2008

Een vriendin, KR en ik besloten om van 1 tot 4 nov. een rondreisje in Schotland te maken. Een rondreisje waarbij we van de natuurlijke pracht van de oost- tot noordkust mochten proeven. Nu, in London-Heathrow in de gezellige Business lounge wachtend op onze terugvlucht is het tijd voor een terugblik.

We zijn op 1 nov geland in Edinburgh om dan de wagen te nemen richting Aberdeen nadien een tussenstop in Inverness om dan naast Stirling, Alloa de laatste avond door te brengen. Op 1 november kwamen we dus lekker vroeg rond 6u30 toe in Zaventem. En ja, blijkbaar had ik bij het boeken wel de juiste dagen aangeklikt maar wonder boven wonder wel het verkeerde jaar. Inderdaad, 2008 in plaats van 2007. Een lieve Ilse van FlyBMI voelde met ons mee en deed haar best om ons op een volgende vlucht te krijgen. En dat lukte haar aardig. Een verkoopsmoes of niet, volgens haar deed ze een uitzondering voor ons en we zijn haar daar uiterst (en eeuwig nuanceert KR) dankbaar voor. Wij dus lekker gelukkig wat rondneuzen… tik tok tik tok zei de klok in de taxfree. Plots kijken we op ons uurwerk en besluiten we om eens naar de gate te gaan en in te schepen. Er was bijzonder weinig volk op ons vliegtuig, te zien aan de gatebevolking. En misschien kwam dat wel omdat onze vlucht al door was, zonder ons. Heilige Ilse van FlyBMI snelde ons opnieuw te hulp en boekte ons opnieuw op de volgende vlucht. Nu, dat is service… 2 keer onze fout en 2 keer heeft ze geen plicht om te doen wat ze deed. Dikke (en eeuwige nuanceert KR) chapeau voor FlyBMI! Gelukkig konden wij ermee lachen (en Ilse en de rest van het FlyBMI crew ons wellicht uitlachen, enfin, het is hen gegund). Subtopper Ryanair zou het hen niet nagedaan hebben. Een tussenstop in Londen Heathrow liet ons herinneren dat Brussel belachelijk weinig veiligheidscontroles uitvoert. Ja, sommigen moesten zelfs uit de kleren, maar wij niet (snik). Schoentjes daarentegen werden zonder pardon tegengehouden en gedissecteerd. Wat een mens allemaal niet over heeft voor een rondreis in Schotland.

Finaal, na een lange vermoeiende trip kwamen we toe in Edinburgh waar een 105pk sterke VW Golf ons zat uit te dagen. Ook onze vriend Tom-Tom hadden we even gehuurd. We besloten een eerste tussenstop te Edinburgh te doen. KR nam niet alleen het heft maar ook het stuur in handen en bij het eerstvolgende manoeuver kenden we de te hoog gegrepen ambitie al, yeps, de motor viel stil bij het debreilleren. Maar goed, oefening baart kunst en beetje bij beetje werd ook KR het debreilleren, weliswaar helaas maar bijna, meester.Nu ik toch haar rijkunsten de grond inboor leek het alsof ze cupido wou spelen en de linkervelgen aan de borduur wou koppelen. Gelukkig steeds voor korte duur, dat zou anders vonken hebben gegeven. Back to story: Edinburgh. Een klein kerstmarktje (yeps, die zijn hier al volop in kerststemming) moest dienst doen als parking en we wandelden snel even tot Edinburgh Castle. Helaas gesloten maar toch adembenemend knap. De kleine typische wegjes vervolledigden dit plaatje. Bij het terugslenteren passeerden we een sjieke kledingwinkel waar KR me assisteerde in de keuze van een mooie mantel. We hadden nog zo’n 220 km richting Aberdeen voor de boeg en het was al aardig donker (Daar is het al rond 4:30 à 5 pikkedonker). Ik nam het stuur en na heel wat flitspalen voorbij te rijden en enkele keren de Belgische rijkant aan de Schotse beschaving te willen bijbrengen kwamen we na veel mist en beetje regen toe in Aberdeen.

We besloten te gaan eten alvorens ons hotel op te zoeken. Na lang zoeken vonden we een parkeerplaats dichtbij een straat waar we een half uur eerder ook al een parkeerplaats zochten. Het was even na tienen.Na heel wat restaurantbezoekjes kwamen we tot eenzelfde conclusie: Alle eetplekjes sluiten om 10u. Ja, zelfs Kentucky Fried Chicken sluit om 10u. We hadden nog keuze uit volgende plaatselijke (kuch) initiatieven: Burger King, Mc Donalds en Chicken Hut. Aangezien we de laatste niet kenden besloten we om naar de Chicken Hut te gaan. Gerund door zoveel indiërs dat je je afvraagt als de handel in gefrituurde kip hun enige inkomstenbron wel kon zijn. Zoveel Indiërs en een smerige vloer, plakkende tafels, vuile toiletten en vette vitrines. Toch, het eten was lekker maar ik dierf me zelfs geen vragen bij de hygiëne ervan te stellen. Laten we die maaltijd niet verpesten he. (In KR’s taal wordt dit: Laten we die maaltijd niet verpesten wè). Mag ik van deze gelegenheid ook nog even gebruik maken om te benadrukken dat Schotland en haar steden uiterst proper zijn en onvergelijkbaar met België? Na’n smakelijke maaltijd besloten we nog een glas te drinken. Want het nachtleven (lees: avondleven) bruist er wel. Zatlappen all over the street (pakweg 22:30), niet beschaamd om een spontane knuffel van ons te eisen. Een kerk trok onze aandacht door de luide muziek en loungy sfeerverlichting die deze uitstraalde. Neen, niet het aureooltje van Jezus Christus maar jewel, een echt danscafé voor de meer snobbewuste dertiger en minder snobbewuste twintigers. Supermuziek, ongelofelijk wijs contrast tussen kerk- en loungestijl. Zelfs de toiletten werden uitgerust met een neger om de handdoek en parfum aan te geven. De preekstoel was het heilig territorium voor de DJ. We weten trouwens dat de Engelse vrouwen zich weinig smaakvol kunnen kleden en opmaken… Laat ons zeggen dat Schotland niet hetzelfde als Engeland is en dat sommigen best wel meevallen (zeker de Pools-Schotse dames). Ok, hier en daar zie je wel dat een Schotse zich door een Engelse vriendin liet adviseren maar ik durf niet zeggen dat dit het geval was bij de meerderheid. Dat de vrouwelijke twintigers zich graag laten trakteren door de dertiger valt hier wel op. Na de traktatie bestaat die dertiger dan weer niet meer. Een disposable strategic boyfriend zeg maar. Een dikke tegenvaller in Schotland is wel dat je in geen enkele pub meer mag roken.Na enkele glaasjes besloten we ons hotel op te zoeken en bleek een regelrecht prachtig hotel te zijn. Een mooie start voor een rondreis in Schotland, niet?

Ik denk dat de eigenaar van het hotel een sprookjesboek uit zijn kindertijd nam en daarmee naar de architect ging en zei: “ik wil dat je me dit kasteel nabouwt”. Misschien met de flauwe grap erbij “bouwt die prinses er ook maar bij hehehe”, al hebben we hier alleen maar het raden naar. Geur en geluid van een open haard in de inkomhal, gigantisch schilderij van één of andere Duke in kilt. Na onze kamer te hebben bezocht maakten we plaats voor een Italiaanse koffie afgewerkt met (slag)room van fluweelzachte kwaliteit. Enkel wie ooit het geluk had om het geplas van een engeltje op zijn tong te mogen proeven weet waarover ik spreek. 2 november: Hoewel ik besloot om ’s anderendaags iets langer te slapen ging KR voor een deugddoende full-body massage in het nabijgelegen welzijncentrum. De Golf werd opnieuw ingeladen voor onze volgende stop, zo’n 160km verder: Inverness. Een tussenstop in lokale Inverie gaf ons de nodige heerlijke maar pikante lunch om nadien onze trip verder te zetten. KR zag het wel zitten om de Keltische steencirkels te bezoeken. Uiteraard reden we daar naartoe. Geen toeristische uitbuiting neen, middenin de weien en koeien vonden we deze cirkel terug waar we even halt hielden en besloten om als strandtoeristen op een strandlaken een uurtje halt te houden bij deze cirkel, leunend op een Keltische steen. Het was immers prachtig zonweer bij zo’n 16°C. Middenin de weivelden, met talrijke vogels en bijhorende geluiden, af en toe een koegemuuuuiiiiiiiiwwww, geur van enkel groen en adembenemend zicht. Wat moet een mens meer hebben? Een Nintendo DS mocht niet ontbreken vond KR en ook m’n GSMs Bubble Breaker wisten ons kort maar zelfzeker te vermaken. Wellicht was die cirkel erg lang geleden bedoeld om de sterren enzo te bestuderen. Toen steeds meer koude briesjes ons gezelschap opzochten besloten we de rit verder te zetten. Op de terugweg naar de wagen kon ik het niet laten om spontaan “Ma, eeeiiiihhhrrrkk” te roepen. Bezorgd keek KR de richting uit naar waar ik keek. De aanleiding voor eeeeiiiiihhhhrrrkk was, zonder overdrijven het allerlelijkste kalf dat ik in m’n leven ooit zag. Aangezien ik altijd vrij neutraal tegenover het uiterlijk van koeien en kalveren sta, zegt die uitspraak alleen maar iets over de lelijkheid van dat kalf. KR begreep meteen waarom ik dat riep waarna we ettelijke minuten het kalf hebben uitgelachen. We hebben bijzonder veel spijt dat we geen foto van dat lelijk kalf hebben genomen. Nu ja, dat kalf lokte het wel zelf uit vonden we. Nou, lelijk of niet, we hebben haar tot Muuuiiiigly omgedoopt. Nadien volgden in de wagen de nodige diepgaande psycho-filo discussies over of koeien ook gelijk wij naar mensen kijken, een medekoe oordelen op hun uiterlijk. Toegegeven, mocht dat kalf in een adoptie-asiel zitten, zou ze meteen weg zijn door het medeleven dat dit kalf uitlokt. Een zwakte kan ook een sterkte zijn, maar helaas niet weggelegd voor dit megalelijk kalf. Hebben jullie eigenlijk ooit al eens stilgestaan bij het feit dat de steak op je bord van een megasexy of ultralelijke koe kan komen?

We zetten onze rit verder en zagen nog enkele Keltische overblijfselen. Toegegeven, het fenomenaal prachtige landschap veroorzaakte alleen maar orgasmatische ‘ooooohhhhhs’ en “stop, hier pakken we een foto!” (of “stip, hier pa’n wen foto wè”) doorheen de ganse roadtrip. Prachtige zonsondergangen en Justin Timberlake muziek (ja, KR is een jongedame) afgewisseld met Shakira muziek (ja, liever Shakira dan JT, voor beiden geen probleem om wat water in de whisky te doen) waren deel van het decor.Finaal komen we in Inverness toe. Intussen was het opnieuw donker. Nadat we in ons hotel aan de mooie rivierkant incheckten trokken we uit op een quest for food. Een loungy en sjiek restaurant trok op de heenweg alvast onze aandacht. Uit een kort bezoekje leerden we dat we 45 minuten later een tafel vrij konden krijgen. We besloten gedurende die korte tijd Inverness te groeten en misschien wel iets te drinken. Erg veel café’s zijn er niet in Schotland hadden we gemerkt. Niet altijd simpel om iets te vinden dat open is. Finaal vonden we toch iets waarin we 2 cocktails bestelden. Helaas liet een vriendelijke en snelle bediening het afweten waardoor we nog voor we de cocktails kregen ons restaurantje terug moesten opzoeken. Leuke sfeer, uitkijkend naar een mix van een rivier en bijhorende brug met kruispunt. Jaloers werd ik op de Schotse flikken toen ik een Range Rover flikkenauto zag en ook de Lexussen zijn er dikker bezaaid dan bij ons. Diesel kost er immers iets duurder dan benzine, maar toch om en bij 1 pond per liter.De kaart zag er lekker uit (allé, de gerechten die op de kaart stonden hé) en terwijl KR ging voor een zeebaars en ik voor een zeetong genoten we van de cocktail die in de vorige pub onmogelijk leek te zijn. Steeds in gezelschap van speciaal brood en een keuze tussen boter of olijfolie. Vrij snelle serveuzes fleurden het decor op. Toen we ons eten gebracht kregen hadden zowel KR als ik door dat dit eerder een portie van een voorgerecht leek en die portie was dat ook. En nu volgt de maar na de afkeuring: In m’n leven nog nooit zo’n lekkere zeetong gegeten. Lekker goudbruin, lichtkrokante korst, heerlijke crème-gele saus en smelt op je tong terwijl je speekselklieren zich alleen maar kunnen concentreren op kwalitatieve kwijlproductie. Ook KR bevestigt dit scenario voor haar zeebaars.Een Italiaanse koffie deed dienst als restaurantafsluiter en opnieuw kregen we de fluweelzachte room ter afwerking. Weliswaar met te weinig Amaretto in. De room wist dit zonder enige moeite goed te maken.Dit dessert terwijl ik van een egostreling genoot toen een knappe Poolse serveuze zich afvroeg hoe met een Belg te flirten.Na al dit lekkers volgt natuurlijk de rekening en de wijze beslissing om zonder omwegen hotelwaarts te keren want de dag erna zat natuurlijk één en ander op het programma.

Een bed dat zonder bijzondere activiteit piept en kraakt, muren waarbij je de gebuur hoort snurken en een badkraan wiens werking me tot op de dag van vandaag intrigeert. Neen, ik snap nog altijd niet welk hendeltje je hoe moet zetten en welke voor de temperatuur dient en welke de waterstroom regelt. Ondanks dit raadsel wist ik me toch een warm relaxerend bad klaar te maken. Daarna werd het tijd voor un très beau dodo dans le pays des merveilles. Opgestaan, uitgerokken en voldaan nemen we een breakfast waar een wilde gok van KR een bord havermout leek te zijn. Ik ging dan weer voor de worst, black pudding, warme tomaatjes enzomeer. Het ontbijt voldeed niet meteen aan onze verwachtingen maar we lieten het niet blijken (enfin, we lieten de helft wel staan maar we hebben niet de lastige klant uitgehangen). Een kort fotobezoekje in Inverness met de nodige koffie wist ons wel te bekoren. 50% koffie en 50% warme chocomelk blijft altijd lekker. Een lokale markt, paar mannen in kilt en een bezoekje in het shoppingcenter was een geschikte apotheose van Inverness. We namen de wagen richting Loch Ness meer, zo’n 20 km daarvandaan. Dat de streek prachtig was bewees het foldertje met prachtige watervallen, zeehondsightseeing, dolphin watching, zalmfoto’s die zich sterker voelen dan de stroming enzovoort. We beseften snel dat de tijd een piek op ons ging hebben. Opnieuw na vele orgasmatische oohs en “stop, hier pakken we een foto” (of “stip, hier pa’n wen foto wè”) bereiken we een wegen-rustpuntje met een klein trapje die recht naar het meer leidt. De ooh’s en whaaws die we tot nog toe hadden geuit kregen plots recht op een minderwaardigheidscomplex. Warme zonnestralen die het nodige visuele effect op het water verzorgen, ijskoud water geïntroduceerd door een mini-beach met kiezeltjes en grotere rotsen. In de verte enkele bergen dewelke hun funderingen de hulp van de Loch Ness bodem zoeken. Enkel foto’s die we namen kunnen beter verwoorden wat ik hiermee bedoel:Voordat ik jullie de foto’s toon geef ik jullie nog een gouden tip mee, ontvreemd van medetoeristen die niet doorhadden dat we het van hen hadden geleerd: Plaats een zonnebril voor je lens. Hier toon ik ze met en zonder zonnebril.

Na meerdere lake-stops en ooh’s en whaaws zag ik het best wel zitten om de watervallen te bezichtigen. Even verkeerd rijden bracht ons opnieuw bij een ooh en whaaw half vervallen kasteel aan de lakekant.

40km verderop op ideale baantjes die je liever met een sportwagen dan met een Golf berijdt merken we op dat schaapjes niet alleen hun wei maar ook de baan een leuke place to be vinden. Na wat geklim op onverharde wegen vindt de golf toch halt. Uitstappend horen we watervalgeluiden die KR doen verlangen naar het toilet. Een korte wandeling leidt ons naar de falls die we ons tijdens onze rondreis in Schotland iets groter hadden voorgesteld maar adembenemend in het rots-bosdecor. Uiteraard is dit het ideale fotomoment, zo’n mooie achtergrond vind je niet elke dag in Menen of Lochristi terug.

We besluiten het prachtige bos nog zo’n uurtje te verkennen en doen dit met de nodige diepzinnige gesprekstoffen tussenin. Terug aan de wagen begint het al lichtjes donker te worden. Een tussenstop in een lokaal bruin café zorgde voor de nodige watervallen in onze mond. De wereldwijd geëerde Diet-Coke- en Fantafalls. Hierna zetten we onze rit richting Stirling, Alloa in, een goede 240km verwijderd. Erg spijtig vonden we dat het donker was en dus even niet konden genieten van het doel van de vakantie: de rustige en prachtige natuur. Een tussenstop in een Pizzeria te Perth liet ons genieten van een heerlijke pizza uitkijkend op de arrestatie van twee jongedames op datzelfde kruispunt. Eens iets anders dan Aunt Jenny die haar hond uitlaat. Bij het vertrek valt ons opnieuw op hoeveel zatlappen er al rond 21u de straten onveilig maken. Aangekomen op ons Hotel “The Royal Oak” (neen geen 5 sterren zoals de naam doet vermoeden maar een volbloed 2 sterrenhotel) begeleidt opnieuw een knappe Poolse ons tot onze kamer. Ze had het erg moeilijk met het openen van de deurslot. Toegegeven, ik wou dat het sleutelgat zo’n 45cm lager werd geboord. Opvallend was hoe diezelfde Poolse vol lof over onze kamer sprak, alsof ze elke uithoek had geproefd. We vragen haar nog even een uitgaanstip en dit werd “The Old Brewery” even verderop. Het leek wel alsof we in een klein boerenhol waren beland maar vrij vol was het wel. Een groot danscafé, leuk ingericht en toch wel vol ambiance en supergoede muziek van toen en nu.

Weinig stijlvol geklede dames en het leek wel hoe bloter hoe liever. Misschien begrijpelijk want Stirling ligt een pak dichter bij Engeland dan Aberdeen (wat we in onze rondreis in Schotland ook bezochten, herinner je?). Wat me opviel was hoe gretig kleine groen-transparante shots de toog overgingen. De naam ontgaat me maar het was iets appelachtigs, erg zoet en gaat extreem vlot binnen. Erg lekker. In pubs mag niet gerookt worden dus zocht ik m’n nicotinedosis buiten op, samen met de andere rokers. Hoe ze het doen weet ik niet maar ze zagen dat we niet local waren. Dus een gesprek begon weer even. Opnieuw werd m’n ego gestreeld toen men dacht dat ik Zweeds was. Eén voor één vroegen ze zich wel af “what the fuck are you doing in Alloa?”, alsof er geen reden toe mogelijk was. Terwijl ik ging roken raakte KR aan de praat met een drietal vriendelijke Schotten. Wat gezellige babbels en bodyshakes later ging het licht aan en werden we aangespoord om de plaats te verlaten, juist ja, het was 1am. We vroegen waar nog iets open was en de drie Schotten escorteerden ons tot daar. Het viel ons wel op dat er erg veel politie in die buurt was. De drie Schotten gaven ons de raad er niet binnen te gaan: “There are two ways to leave this place: Or arrested by the Police or in an ambulance”. Mijn nieuwsgierigheid geprikkeld wou ik het toch even zien binnenin. De buitenwippers lieten me niet binnen wegens ‘closed’. Terwijl ze me dit vertelden ontstond achter mij een gevecht tussen een tweetal jongeren. Leuk om te zien maar we besloten toch te gaan slapen. ’s Anderendaags zetten we onze rit door richting luchthaven voor

een lange reis van Edinburgh naar Heathrow, 4u transitzone en 20 minuten vertraging eer we onze vlucht tot in Brussels kregen. FlyBMI was wel zo vriendelijk om ons in de business lounge toe te laten. Daar was het wel rustig, goede zeteltjes, gratis beverages… Opnieuw een pluim voor FlyBMI. Veel woorden om uiteindelijk maar te zeggen: het was een goed maar kort verlofje.Wil je ook zo’n rondreis in Schotland? Spreek erover met Reizen Gies, vraag naar het Schots FredThePen arrangement!

Tags: rondreis, Schotland
Posted in Schotland, rondreis | No Comments »