Vakantie

Alles over reizen

  • Home
  • About

Aruwak kite surfing school en center Aruba review: Slechte school

Author: admin



Aruwak Kitesurfing center

Ik heb lessen gevolgd bij Aruwak kite surfing school/center. Na 4 daagjes op de skilatten in Italië werd het tijd dat ik de zon opzocht. De laatste maanden ervoer ik als vrij stressvol dus vond ik het nodig om ertussenuit te knijpen. Mijn kitesurfing skills wou ik via een school of center onder andere verder verbeteren tijdens deze toch wel bijzondere reis.

In België leerde ik kite surfing via de Surfers Paradise te Knokke. Echter de waterstart was nog niet zo vanzelfsprekend bij me en kon wat worden bijgeschaafd. Door wat rond te kijken op Aruba zag ik de Aruwak kite surfing school. Een klein budget-hutje waar iemand Nederlands sprak (zoals iedereen op Aruba).

Ik betaalde er 105 USD voor 2 uurtjes privéles bij Aruwak kitesurfing school / center. Met de privé-instructeur rol ik de kite (Naish) uit, rol ik de lijnen uit en bouw ik het ganse tuig op. Dan gaan we te water. Kijkt hij even wat ik kan en begint me dan tips te geven. Keer op keer ging het allemaal wat beter. De kite valt zoals gebruikelijk nu en dan in het water. Iets wat elke beginner doormaakt. Het lukt me nu en dan om enkele meters op de plank te staan. Ondanks de soms onduidelijke uitleg van de instructeur (left betekent bij hem met linkerarm duwen terwijl voor mij dat betekende dat de kite naar links moest, een averechts effect dus).

Goed, ik sta midden de les nog eens even op de plank en na X meter val ik terug in het water. Ook de kite doet dit. Als de kite terug omhoog gaat merk ik een grote scheur op in de kite van Aruwak kite surfing school / center. Waardoor we terug naar de kant moeten. Ik dacht dat we gewoon een andere kite moesten nemen. Het is tenslotte een school.

In plaats daarvan zegt Lysander (eigenaar van Aruwak kite surfing center / school) me dat dit geen ongeluk is. Dus vraag ik of hij denkt dat dit expres is. Hij zegt dat ik niet naar de instructeur luisterde en de bar moest loslaten. Nou, de instructeur zei me net het tegenovergestelde: Frederic: Je beweegt de bar veel te vaak op en neer. Plaats de bar in een goede positie en houd die daar. Dit aan Lysander zeggen brengt niet veel op. Hij wil me voor de herstelling laten betalen. Waarop ik meen: Dit is een (Aruwak) kite surfing school: het is normaal dat kites meer afzien net zoals een wagen meer afziet in een rijschool. In een kitesurfing school weet je gewoon dat planken, lijnen, kites, harnassen sneller kapot gaan.
Ik vind het smerig dat hij de schuld in mijn schoenen wou plaatsen: ik deed gewoon wat ik moest doen: Leren kiten met letterlijk vallen en opstaan.

Ik weiger uiteraard te betalen waarop hij meent dat de les voorbij is en ik dus naar de 50USD lestegoed (uitbetaald in cash of les, allemaal goed voor me) mag fluiten.

Dat zijn geen ethisch correcte praktijken en betreur dat men zo van de mensen wil profiteren.
Er zijn meer dan genoeg Aruba kitesurfing school. 100 meter verder heb je er nog eentje en 100 meter eerder dan Aruwak kitesurfing school and center heb je er nog één aan de Mariott hotel. En daarbuiten zijn er nog veel meer kitesurfing scholen. Doe jezelf een plezier en bespaar jezelf bedrieglijke praktijken.

Tags: Aruba Kite boarding, Aruba kite surfing, Aruba kiteboarding, Aruba kitesurfing, Aruwak kite surfing center, Aruwak Kite Surfing school, Aruwak kitesurfing center, Aruwak kitesurfing school
January 26th, 2010  |  Posted in Uncategorized  |  No Comments »

Aruwak kite surfing school and center Aruba review: unfair people

Author: admin



I booked lessons with the Aruwak kite surfing school and center. After four days of skiing in Italy I decided it was time to look for the sun. I had quite some stress so I felt I needed more holidays. The sun can be found all year round in Aruba. I wanted to improve my kitesurfing skills with a kite surfing school or center during this marvellous holiday. The choice between many became Aruwak.

In Belgium I learn kite surfing via Surfers Paradise in Knokke. I didn’t manage the waterstart quite right and there was room for improvement. By looking around in Aruba I saw the Aruwak kite surfing school. It was populated by someone who speaked dutch (like most people in Aruba).

I paid 105 USD for two hours private lessons with Aruwak kitesurfing center / school. With the private instructor I made up the kite. Then we went to the water. He looks a bit on what I can already to start giving me tips. Try after try I noticed small improvements. The kite as usual falls into the water every now and then, something every beginner has to go through. Every now and then I manage to stay on my board for a few meters. I manage well, even with the unclear tips from the instructor (left means push the bar with the left hand while to me left means put the kite more to the left, the other opposite).

Well, I’m in half the 2 hour lessen and I manage to stay for quite some meters on the board and after X meter I fall back in the water. Also the kite does this, not different than any other times it felt on the water. I see that the kite of Aruwak kite surfing center / school is damaged and we have to get back to the beack. I thought we just had to grab another kite, besides it’s a school.

Instead of doing this Lysander (Manager of Aruwak kitesurfing school and center) tells me that this is no accident. So I wonder if he thinks I did that on purpose. He tells me I didn’t listen to the instructor (while he was not there when this happened) when he told me to release the bar. Well, if there was one thing that the instructor told me: Frederic, you’re moving the bar to much up and forth. Keep it steady at a particular position. The one thing I was not allowed to do was moving (or even worse releasing) the bar. Well that’s exactly what I did.
Telling this to Lysander doesn’t help much. He wants me to pay for the damage. While I think: this is a (Aruwak) kitesurfing school / center. It’s completely normal that kite material suffer more in a learning phase. Cars suffer more in driving schools than in traffic. You just know that bars, lines, harnasses, kites and boards suffer more in a learning environment.
I think it’s very sad and pathetic to have a student believe that this is all his fault. I just did what I had to do: Learn to kite with the belonging falling and standing back up.

Off course I refuse to pay while he tells me lessons are over and the other 50USD worth of cash/ kitesurfing lessons are uncovered.

I believe these are strongly unethical practices and largely unfair. I believe it is sad people want to make you believe untrue things just for the benefit of a few bucks. There are more than enough kitesurfing schools. 100 meter further there is one and 100 meter before Aruwak kitesurfing school/center there is one at the Marriot. And besides that, there are many more.

Do yourself a favour and don’t go to the Aruwak kitesurfing school/center

Tags: Aruba Kite Boarding center, Aruba kite surfing, Aruba kiteboarding center, Aruba kitesurfing, Aruwak kite surfing center, Aruwak Kite Surfing school, Aruwak kitesurfing center, Aruwak kitesurfing school
January 26th, 2010  |  Posted in Uncategorized  |  2 Comments »

Vakantie met Sunweb, brengt je overal naartoe!

Author: admin



Sunweb,… vakantie!

Sunweb, de online specialist in seizoen toerisme heeft ruim 15 jaar ervaring in het organiseren van wintersportvakanties. Check Sunweb voor het uitgebreide aanbod hotels, chalets en appartementen tegen ijskoude prijzen.

Sunweb kan rekenen op de ervaring van rotten in het toerismevak. Deze specialisten gaan met de fijne kam door alle aanbiedingen en selecteren voor jou de meest voordelige. Kijk eens op de homepage van sunweb.be om onze top aanbiedingen te ontdekken!

Op Sunweb.be heb je de keuze uit diverse bestemmingen in Frankrijk, Oostenrijk, Italië, Bulgarije en Zwitserland. Alle bestemmingen uit het gamma zijn rijkelijk voorzien van duiding, zowel over het land, de streken, de skidorpen en het type skipiste. Bij alle aangeboden hotels, chalets en appartementen zijn duidelijke foto’s beschikbaar. Zo weet je meteen waar je je koffer kan neerzetten!

Heb je het aanbod doorlopen en kan je niet wachten om je koffers te pakken? Klik dan even door naar ‘zoek en boek’ waar je je reis helemaal kunt plannen: datum, bestemming, type accomodatie, zelfs het aantal skiliften geldt als zoekcriteria. Met één klik van de muis gaat sunweb.be de beschikbaarheid na, zodat je met een gerust hart kunt boeken. Wintersport in je eentje is niet meteen leuk te noemen, maar ook hier: geen nood! Sunweb.be is reeds jaren gespecialiseerd in het organiseren van groepsreizen. Ben je van plan met je bedrijf, familie, vereniging de sneeuw op te zoeken? Surf langs op Sunweb en vraag een offerte aan. Je zal versteld staan!

Wil je zo snel mogelijk vertrekken, maar weet je niet meteen waarheen? Op Sunweb.be vind je steeds een overzicht van de meest geliefde accomodaties doorheen gans Europa. De aanbevelingen worden steeds gemaakt aan de hand van de feedback van onze klanten, zodat we ook voor jou de beste wintersport vakantie in huis hebben. Sunweb stelt jouw mening dan ook sterk op prijs: de reacties op de aangeboden accomodaties worden steeds onverpakt op onze site gepubliceerd.

Wintersport is dan misschien het neusje van de zalm, maar dat wil natuurlijk niet zeggen dat het ten koste van de natuur mag zijn. Sunweb steunt ‘Respect the Mountains’, een initiatief dat ernaar streeft een gezonde balans te creeëren tussen plezier en natuurbehoud in het alpengebied. Meer over dit initatief vind je op

Tags: chalets, hotels, husky safari, jeair, jetar, jetir, jtair, skivakantie 2009, skivakantie 2010, skivakantie Italie, skivakantie winter 2009, sneeuwscooter vakantie, Sun Web, Sunweb, Sunwep, Thomas Koock, Thomas Kook, Tomas Cook, vakantie, vakantie Bulgarije, vakantie frankrijk, vakantie Italie, vakantie Oostenrijk, vakantie Zwitserland, winter 2009 vakantie, winter 2010 vakantie, winter vakantie, wintervakantie, zunweb
April 18th, 2009  |  Posted in Schotland, Ski, all inclusive, frankrijk, groepsreis, last minute, rondreis, tunesie, turkije  |  No Comments »

Met de trein naar Londen, Eurostar

Author: admin



Eurostar spoort al tien jaar supersnel van stadscentrum naar stadscentrum in meer dan honderd Europese steden. Waarom vliegen als de trein pas het echte reizen is? Met onze supersnelle check-in, kunnen we er u van verzekeren dat u niet meer van uw kostbare tijd hoeft te spenderen dan absoluut nodig is. Van Brussel naar Londen in slechts twee uur en een kwartiertje. Van Londen naar Parijs in drie uur! De helft van Europa op slechts één dag. Eurostar doet er alles aan om uw zakenreis een goede start te geven.

En hoe verloopt die precies? Als Business Premier of Carte Blanche kaarthouder hoeft U zich helemaal geen zorgen te maken over hoogoplopende parkingkosten, U parkeert immers gratis in de Qpark Parking te Brussel Zuid. Tijd bespaard en lekker stressloos naar de check-in, die in uw geval slechts 10 minuten duurt. Nadat u geïnstalleerd bent, kunt U, afhankelijk van het tijdstip, genieten van een stevig ontbijt of een drie gangen menu. Lekker eten terwijl U door het landschap zoeft, hoe kan een dag beter beginnen? Na het ontbijt kunt U op uw gemak het landschap bewonderen of nog wat werken. In onze treinstellen is het mogelijk GSM en Blackberry te gebruiken en in alle zetels bevinden zich stopcontacten.

Na uw vergadering staat u op twee uur terug in Brussel. Heeft u de Qparking niet gebruikt? Of heeft een collega u afgezet? Geen probleem. Bij elk Eurostar biljet is een gratis treinreis van en naar elk Belgisch station inbegrepen. U ziet, aan alles is gedacht.
Eens thuis kunt U dan beginnen dromen van verre bestemmingen. Telkens U met Eurostar reist kan u Eurostar punten sparen, die u weer kan omzetten in privilege mijlen van SN Brussels Airlines. 100 destinaties in Europa en 800 wereldwijd, graag gedaan hoor!

Ook voor de vrijetijdsreiziger heeft Eurostar alle troeven bovengehaald. Een snelle check-in van slechts een halfuurtje en voordelige arrangementen. Vakantiegangers hoeven zich helemaal geen zorgen meer te maken over hotelboekingen en autoverhuring want op www.eurostar.com kan men dit allemaal tegelijk doen, natuurlijk aan supervoordelige prijzen. Schrijf je in op onze nieuwsbrief om geen enkele van onze vlijmscherpe promoties te missen.

Gaat u voor de eerste keer naar Londen en wilt U wat tips? Surf langs op www.eurostar.com en neem een kijkje bij ‘The London Tapes’, een splinternieuwe Podcast van radioman Wim Oosterlinck. Hij neemt U in zijn PodCast mee langs de geheime kantjes van London. Allen daarheen!

Tags: dienstregelingen Eurostar, eurostar, Eurostar prijzen, Eurostar tarieven, Eurostar tickets, Eurostar treintickets, trein londen, trein londen eurostar
April 18th, 2009  |  Posted in groepsreis  |  No Comments »

Rondreis door Afrika: Oeganda 3

Author: admin



Rondreis door Afrika: Oeganda 3

Woensdag 9 juli:

Het is hier nu 8.30u ’s ochtends (voor jullie 7.30u, dus ik vermoed dat velen onder jullie aan’t opstaan zijn momenteel). Ik typ deze brief snel af, want papa heeft straks de laptop nodig, en ik ga dan naar het internetcafé en daarna naar de markt.

Na een lastige dag gisteren heeft een nachtje rust heel goed gedaan. We slapen hier (zoals eerder vermeld) in een hut dat bij een hotel hoort. Ik slaap altijd onder een muskietennet want ik heb de indruk dat de muggen mij hier graag zien komen (ik ben al meermaals gebeten geweest, hopelijk niet door een malariamug..).

We gingen ontbijten in ons hotel, voor mij een ideaal ontbijt: verse ananas, verse watermeloen en verse mango.. meer moet dat niet zijn. Papa daarentegen genoot van een engels ontbijt met spaanse omelet, worst, toast,.. enfin.. elk zijn ding. Daarna zijn we nog een wandelingetje door Lira gaan maken (omdat het er hier ’s nachts toch wel anders uitziet dan overdag), en daarna zijn papa en ik doorgewandeld naar Lightforce, een organisatie waarmee Memisa samenwerkt. George en becky wonen daar, en er werken daar allerlei mensen (o.a. voor het maken van schoolbanken enzo..). George en Becky waren nog aan’t ontbijten toen we toekwamen. Het doet me toch raar wanneer hun ontbijt door hun huishulp gebracht wordt, en wanneer George zegt “we eten hier deze middag met 4”. Ze hebben hier echt enkele huishoudhulpjes wat hier eigenlijk normaal is, maar het zou mij toch raar doen wanneer ze in mijn eigen huis mijn ontbijt komen brengen en mijn bord weer afruimen. Nujah.. toen wij in Congo woonden hadden wij ook mensen die bij ons werkten.. het doet raar voor ons, maar het is hier de normale gang van zaken. De mensen zijn blij dat ze werk hebben.

Het belooft een warme dag te worden, na een halfuurtje wandelen (wel op papa’s tempo) hebben we weer behoorlijk was zweet verloren. Gelukkig kun je hier overal water (voor mij) en bier (voor papa) kopen.

Het klimaat is voor mij wel wat wennen, maar ik voel me hier wel fijn. De mensen zijn echt enorm vriendelijk (natuurlijk gaan voor een blanke wel voor poorten open). Het is voor mij ook wennen, ik ben snel wat bang dat mensen ons in de zak gaan willen zetten, maar ze zijn hier supereerlijk en correct.

Ik ga deze brief nog afmaken, op een usbstickje opslaan, hopen dat het internet werkt (en niet heel de tijd uitvalt), en dan naar de markt. Je kan hier massaal veel fruit kopen voor nog een euro. Echt ongelooflijk, vorige keer had ik een hele grote tros bananen, 6 passievruchten en 2 mango’s mee voor nog geen euro. Zo zie je maar hoe belachelijk duur fruit in België is. Het fruit smaakt hier ook ongelooflijk veel lekkerder (ja dat ga ik missen wanneer ik thuiskom).

Zo zie je maar, behalve wat zweet en toch al een beetje mijn hartje ben ik hier weinig verloren. Ik stel het hier heel goed, voel me echt niet onveilig en de mensen zijn echt ongelooflijk vriendelijk. Je voelt wel dat de mensen het hier niet gemakkelijk hebben, en zelf voel je je daar dan heel machteloos en zelfs enorm verwend bij.

Straks om 13u mag ik bij George en Becky gaan eten.

Zo zie je maar, alles gaat hier goed. Papa zorgt goed voor me, ik kom niets te kort, voel me hier op mijn gemak.

Ons programma ziet eruit als volgt (maar dit kan nog veranderen):

Donderdag 10 juli: bezoek aan gezondheidscentra en scholen in oyam en gulu

Vrijdag 11 juli: naar een plekje waar papa ook nooit geweest is (maar ik ben de naam vergeten).

Zaterdag 12 juli: tot zondagmiddag: op safari, hoera…

Zondagavond 13 juli vertrekken we terug van de Murichson falls (safari) naar Kampala of Entebbe, afhankelijk hoe vroeg ons vliegtuig maandag vertrekt.

Maandag 14 juli: vertrek naar Congo met de Monuc (VN).

We vliegen dan van Entebbe (oeganda) naar Bukavu (Congo).

Gelukkige verjaardag dries en veetje (ook voor de 15de).

Dinsdag 15 en woensdag 16 juli: bezoek aan Walungu, Kaniola en Nindja en daar bekijken naar de projecten.

Woensdag 17 juli: terugkeren naar Bukavu

Donderdag 18 juli: terugvliegen van Bukava naar Entebbe (dus van Congo terug naar Oeganda)

Vrijdag 19 juli: vanaf hier moet nog ingevuld worden.

Soit, deze brief nadert de 6 blz (wat eigenlijk een beetje belachelijk veel is, voor nog maar 3 dagen afrika), maar zo blijven jullie ook op de hoogte. Ik kan hier en daar wel op het internet, dus via mail kan je mij bereiken (al kan ik dit niet steeds garanderen). Ik ben ook bereikbaar op mijn gewoon gsmnr. (maar ik stuur niet altijd terug wegens heel duur..).

Om af te sluiten.. schrijf ik nog enkele dingen neer die me enorm zijn opgevallen:

° kindjes zitten hier kaarsrecht wanneer ze slechts enkele maanden oud zit, en lopen al vanaf 9 maanden. Het doet echt raar om zo’n heel klein patottertje te zien rondlopen.

Als je kinderen zo ziet spelen in het stof, en dan denkt aan welke hygiënische voorschriften er bij ons gelden.. het is echt vreemd om dat te vergelijken. De mensen hier moeten echt tegen veel kunnen, het is ongetwijfeld een heel sterk ras. Wij blanken zouden al lang aan één of andere ziekte gestorven zijn.

° Ik heb, speciaal om beter tegen de warmte te kunnen, veel witte kleren gekocht.. wel die zien door ’t stof en zweten al heel snel rood. Ik denk dat ik met een valies vol rode kleren terug zal keren naar België. De rode aarde is hier wel heel mooi, ik wou dat ik er wat kon van meenemen om mijn muur in die kleur te schilderen.

° De muggen houden van vers blank vlees, met als gevolg dat ik al behoorlijk wat gestoken ben. Gelukkig heb ik goede zalf mee, en voldoende spray tegen de muskieten. En mama, wees gerust, je muskietenwerend armbandjes ligt naast mijn hoofdkussen te stinken, en het helpt.

° Het klinkt stom, maar ik geniet hier enorm van de clichés. Vrouwen die allerlei dingen op hun hoofd dragen, van pindanoten, tot gigantische trossen bananen, tot speelgoed, tot koffie,… Ook het aantal gewicht dat de mannen en vrouwen hier kunnen meedragen is niet normaal. Ze lopen hier echt te zeulen met gigantisch veel materiaal. Soms zie je één materiaalberg rondlopen en moet je de man/vrouw eronder beginnen zoeken.

Het is ongelooflijk wat je hier op dat vlak allemaal tegenkomt. Brommertjes (bodaboda’s) met iemand achterop die een volledig bankstel vasthoudt.. echt niet te schatten.

° De typische afrikaanse sfeer is hier echt te vinden, je hoort overal muziek, vrouwen zingen terwijl ze de was doen of koken op straat.

° De kindjes lopen hier rond in schooluniformen, en elke school heeft zijn eigen uniform. Er heerst hier op schoolvlak veel discipline.

° Veel is hier in handen van Indiërs, waardoor je hier ook veel indische spulletjes en dergelijke kan kopen. Ik at hier gisteren zelfs chapati’s.

Ik vergeet nu ongetwijfeld vanalles te vertellen, en op weg naar het internetcafé ga ik aan nog duizenden dingen denken die ik wou vertellen, maar die zal je dan wel terugvinden in een volgende mail of live te horen krijgen wanneer ik thuiskom.

Veel warme groetjes vanuit Lira,

L

P.S.: Deze brief is snelsnel geschreven en er staan ongetwijfeld enorm veel foutjes in, maar ik heb nu de tijd niet om het allemaal te controleren. De slechte schrijfwijze en spellingsfouten zul je er moeten bijnemen.

P.S.: Foto’s bij deze brief voegen, was tot nu toe onmogelijk omdat ik er nog geen heb kunnen trekken. Foto’s nemen ligt heel gevoelig bij de mensen, en als muzungu valt het uiteraard op wanneer je foto’s trekt. Ik wil liever geen miserie met de politie. Ik wacht een beetje af, maar papa raadt me toch ook af om hier foto’s te nemen, zelfs zijn filmcamera is nog niet uit zijn kist gekomen.

Tags: Bujumbura, Buvaku, Congo, Entebbe, Kampala, Kaniola, krest, Lira, matatu, Monuc, Murichson falls, muzungu, Nindja, oeganda, platinum SNcard, rondreis door Afrika, safari, Sambia, Sncard, tilapia, VN, Walungu
January 19th, 2009  |  Posted in afrika, rondreis  |  No Comments »

Rondreis door Afrika: Oeganda 2

Author: admin



Rondreis door Afrika: Oeganda 2

Dinsdag 8 juli:

Papa had ’s ochtends vroeg een vergadering met Unicef, dat gaf mij de mogelijkheid om rustig wakker te worden, mijn valies terug klaar te maken en nog een wandelingetje te maken naar de drukke straten van Kampala. Daarna moest ik wachten tot papa terugkwam van zijn vergadering om dan snel snel snel naar het busstation te lopen om een bus te nemen. Het probleem hier is: de bus heeft geen tijdsschema, hij rijdt pas wanneer hij vol is (en vol is inclusief mensen die rechtstaan). We vertrokken dus in alle haast naar de bus. We zetten onze bagage op een bodaboda (een brommertje, waarvan er hier duizenden rondrijden als openbaar vervoer). Wij liepen of eerder renden achter de bodaboda aan. De mensen hier verstonden niet goed waarom een muzungi rondliep met al dat gerief, en kwamen me dan ook met een massa een handje toesteken. Ik had er toch een dubbel gevoel bij, want natuurlijk ze doen dat ook niet voor niets.. Ik had er als muzungu wel veel bekijk en voelde me een beetje in de dierentuin. Zeker wanneer papa niet in de buurt was, kwamen ze toch allemaal mijn reacties eens testen en me uithoren. Toen we eindelijk aankwamen bij de bushalte zat de bus al redelijk vol (pos. punt is dus dat we geen uren zouden moeten wachten voor vertrek, negatief punt is dat er geen goede plaatsen meer waren). Schets van de situatie: een oude afrikaanse bus vol vol vol geladen met bagage en mensen (inclusief rechtstaan in de middengang), en ik op een klein bankstelletje geplet tussen mijn vader en een echte afrikaanse mama. Het was er heel heet, en stonk enorm naar zweet. Na een klein uurtje wachten (en zeker een liter zweetvocht minder) vertrok de bus, waardoor er eindelijk natuurlijke airco was.

Ze hadden me gewaarschuwd voor de busreis, in het begin dacht ik ‘allé dit is toch niet zo erg”. Ik kon goed naar buiten kijken en zag gelukkig echt veel dorpjes in allerlei vormen en formaten. Na een paar uur bus, kon ik de waarschuwingen zeer zeer zeer goed begrijpen. De bus had zo goed als geen veeringen en 6u lang rijden op een aardeweg vol putten, blutsen, drempels,.. aan af en toe toch een behoorlijke snelheid;.. ik zweer het je.. een mens is weer compleet bewust van het feit dat we nog over een staartbeentje beschikken. Ik kreeg na een tijd echt pijn aan mijn staartbeen en mijn nek en rug hebben ook behoorlijk afgezien. Ik ben normaal nooit wagenziek of reisziek, maar na het eind van deze trip kon ik niet meer. Ik was echt ziek, en een touristil wou uiteraard niet meer helpen. Ik vond mezelf wel belachelijk en eigenlijk een verwend nest. Voor mij op de bus zat een kindje van nog geen 4 maand oud, en het kindje heeft heel de weg geen kik gegeven, terwijl ik echt zin had om te beginnen wenen. Ik voelde me echt ziek en was wat kwaad op papa. Hij is eigenlijk echt een blanke Afrikaan, en wilt meer Afrikaan zijn dan een gemiddelde Afrikaan. De bus stopte af en toe in de dorpjes en op dat moment kwam telkens een hele bende dorpsbewoners af met water, fruit, geroosterde maiskolven, vleesbrochettes,… Papa heeft uiteraard zijn buikje volgegeten, maar ik was al blij dat mijn ontbijt reeds verteerd was, want anders had het er zeker uitgelegen.

Je kan niet geloven hoe blij ik was toen we van die bus mochten, hoewel ik heel ziek was, en daardoor wat kwaad rondliep, heeft papa dit zeker moeten ervaren. We stapten uit de bus, en hij ging onmiddellijk sigaretten zoeken, terwijl ik op zijn filmcamera en papieren moest letten, en terwijl aan onze bagage geraken (want die zat nog in de bus). En ik geraakte als muzungu uiteraard niet gemakkelijk door die menigte (met de filmcamera, mijn handbagage en een zak vol papieren in de hand). Gelukkig waren er enkele Oegandezen die me hielpen zonder dat ik het hoefde te vragen. Ze zagen waarschijnlijk dat ik me niet goed voelde, en kwaad was geworden op mijn vader en ook wat op mijn ongemak en verloren liep. Er liepen daar echt veel mensen, en ik wou niet dat iemand anders met onze bagage zou weglopen.

Neen, zo’n bustrip… not for me.. Ik ben er eigenlijk niet trots op, maar langs de andere kant zegt iedereen ‘Did you survive the bustrip? Your father is crazy, it’s childabuse’.

Zo erg was het uiteraard niet, maar indien ik het kan mijden in de toekomst zal ik dit toch zeker doen. Gelukkig had ik mijn ipod mee om naar mooie muziekjes te luisteren, en dankjewel Zinger.. U heeft mij onbewust gesteund tijdens deze trip.

Enfin..genoeg over de busreis. We zijn vandaag dus goed en wel in Lira aangekomen, en logeren hier in een hotel met allemaal hutjes. Ik logeer nu dus in een hut (maar wel met stromend en zelfs warm water). Ik kom hier dus weeral niets te kort.

Papa had hier eerst een vergadering met George, terwijl heb ik me opgefrist en een douche was meer dan welkom. Daarna hebben papa en ik een wandeling gemaakt doorheen Lira. Lira is eigenlijk niet zo groot, en echt een binnenlands dorp. Hier bekijken de mensen ons nog meer, want ze zien hier niet elke dag een muzungu en diegene die ze zien zijn dan meestal dezelfde, en met mijn blond haar val ik ook wel behoorlijk op…

Het is allemaal wennen, maar het heeft ook wel allemaal zijn charme, zeker wanneer je een schooltje passeert en de kinderen supergelukkig zijn als je hen aandacht geeft.

Mijn eerste indrukken van Lira zijn helemaal anders dan Kampala. Lira is om te beginnen een stuk kleiner, veel meer platteland en gezelliger. Hier kan ik meer tot rust komen, hoewel er ook een gezellige drukte heerst. Morgen ga ik zeker weer op verkenning.

Ik at hier in het hotel (op aanraden van mijn vader) tilapia, een vis die ze hier vangen. Heel heel lekker, je kan hier echt lekkere verse vis eten. George zat hier ook, samen met zijn medewerker Becky en nog twee mensen die op bezoek waren.

Ondertussen wordt het een beetje laat, en besluit ik morgen verder te typen.

Tags: Bujumbura, Buvaku, Congo, Entebbe, Kampala, kanioloa, krest, Lira, matatu, Monuc, Murichson falls, muzungu, Nindja, oeganda, platinum SNcard, rondreis door Afrika, safari, Sambia, Sncard, tilapia, VN, Walungu
January 19th, 2009  |  Posted in afrika, rondreis  |  No Comments »

Rondreis door Afrika: Oeganda 1

Author: admin



Rondreis door Afrika: Oeganda 1

Dag liefje, dag mama en zussen, dag vriendjes en vriendinnetjes,…

deze brief voor de zekerheid ook nog eens in bijlage gestoken, ondertussen is de elektriciteit hier 2 keer uitgevallen. Indien ik mensen vergeten ben in deze mail, sorry het moest rap gaan.

Snel een briefje op papa zijn computer, dat op een stick opslaan en daar morgen mee naar internetcafé. Hopelijk lukt alles goed.

Hier alles OK. Tot vandaag verliep alles heel erg goed. Ik ga chronologisch mijn, korte reis tot nu toe eens overlopen.

Zondag 6 Juli;

Vertrek naar Entebbe (met tussenlanding in Bujumbura). Bij het inchecken werd ons gemeld dat ons ticket werd ge-upgrade. Dit omdat papa zoveel vliegt dat hij een platinium SNcard heeft, en het vliegtuig was overboekt, dus.. wij mochten in bussines gaan zitten. Het is echt ongelooflijk. Champagne langs alle kanten, zalm, lekker eten, ijsjes, eigen filmschermpje, een zetel die je echt tot een bed kan omvormen (hoewel ik er in mijn megaonhandigheid de helft van de keren bijna afgleed). Alle luxe, echt alle luxe. Vreemd om dat mee te maken.

De vlucht is goed verlopen, wat vertraging opgelopen door de zware regen in Bujumbura, maar na twaalf uur in het vliegtuig zitten, kwamen we eindelijk toe.

We deelden een taxi naar Kampala, met een kennis van papa die ook op ons vliegtuig zat. Na een drie kwartier rijden konden daar logeren in hotel Bonita. Een klein hotel, geen grote luxe, maar alles wat we nodig hadden was aanwezig.

Maandag 7 juli;

We zijn opgestaan om 5.30u om Kampala te zien ontwaken. Het was er nog vrij stilletjes en toen onze wandeling rond 9u bijna gedaan was, begon het ook nog eens te regenen, zodat heel het leven eventjes stilviel. Echt vreemd hoe echt alles stilvalt wanneer het regent. Stel je voor, mijn eerste dag Afrika en het regent… maar het bleef heel warm hoor. En een regenbui duurt hier nooit langer dan een uur, dus eigenlijk heel veel regen heb ik niet gezien. Ondertussen had ik de maraboes ontdekt, echt grote lelijke vogels en duidelijk aaseters. Ze vallen niet aan, maar zijn toch griezelig, ze komen toch zeker ter hoogte van mijn middel, en zo vliegen er heel wat rond in Kampala. Na onze ochtendwandeling gingen we ontbijten in ons hotel, eenvoudige boterhammen met een eitje en Afrikaanse thee (warme melk met een theezakje). Na ons ontbijt trokken we terug de stad in, die ondertussen volledig was ontwaakt. De straten waar ik rond 6u liep, waren niet meer te herkennen rond 10u. Enorm veel volk, overal winkeltjes op de straat, veel ambiance, camions met veel gerief die moeten uitgeladen worden,…

We hadden een afspraak met de MONUC, omdat we met hen naar Congo willen vliegen. We kregen onze MOPI’s, dat is onze toestemming dat we met hen mogen meevliegen in hun militair vliegtuig, en we staan ook onder hun bescherming. Hoe stoer klinkt dat… ik sta onder de bescherming van de VN in Congo.. Het is stom, maar ergens toch een geruststelling voor mij.

Tegen de middag kwam Richard, een vriend van papa (die ook helpt bij het verzamelen van goederen), samen met een meisje eten in ons hotel. Twee lieve mensen, het meisje was 21 jaar (dus één jaar jonger als ik) en toch zijn onze levens op geen enkele manier te vergelijken. Toen het oorlog was is zij b.v. gegijzeld door de rebellen. Het doet toch raar om met zo’n dingen geconfronteerd te worden.

Ik was tegen ’s middags behoorlijk K.O. (van de warmte, het vroege opstaan, de reeds veel gestapte kilometers, de indrukken, de jetlag,..) en besloot om een even te gaan liggen terwijl papa met Richard op stap was.

Rond de vroege avond hebben papa, Richard en ik een wandeling gemaakt door het drukke drukke (ook wel arme, vuile en handelsdeel) van Kampala. Het was echt indrukwekkend. Daarna namen we de matatu (de busjes hier) naar sambia, waar Richard leeft. Ik kon mijn ogen niet geloven toen we toekwamen op de plek waar de matatu’s verzamelden. Echt honderden matatu’s, al toeterend, roepend en vooral gevaarlijk rijdend om een plekje te bemachtigen op het plein waar de mensen instappen. Er kunnen 14 mensen in zo’n matatu, maar meestal zit je er met niet minder dan 18. Eenmaal toegekomen in Sambia, was de rust die daar heerste een zeer welkome afwisseling na rondgelopen te hebben in de drukke sfeer. We liepen naar het huisje waar Richard woont en daar had dat meisje (die ook ’s middags bij ons in hotel zat) gekookt, en voelde ik me echt een blanke gast. De mensen waren enorm trots dat we daar waren, namen 100 foto’s (en hoewel ik niet graag op foto sta, voel je wel dat je dat hier echt niet kunt weigeren). Het doet wel raar om me heel bewust blank te voelen. Onze handen werden door het meisje gewassen, i.p.v. zelf je handen te wassen, en ze hadden speciaal water opgewarmd om onze handen mee te wassen.. enfin ze deden echt hun uiterste best om ons te verwennen. Het was heel lekker eten, en het was ook wel gezellig om daar te eten. Enkele kindjes kwamen hallo zeggen, en jah.. dan smelt mijn hartje.. Er lopen echt enorm veel kleine kindjes rond hier, en dan roepen ze “muzungu, muzungu.. (blanke blanke). Ze komen een beetje nieuwsgierig en vaak ook een beetje bang een handje geven, en zijn dan dolgelukkig wanneer ze gedurfd hebben en een handje gekregen hebben. Ze voelen ook graag aan mijn haar, wat wel grappig is.

Wat wel raar deed, is dat plots de elektriciteit uitviel. Voor hen de doodnormaalste zaak, maar voor mij toch weer een confrontatie met de realiteit. De elektriciteit valt daar geregeld 2 tot 3 uur uit. Ze steken dan een olielamp aan, wat wel gezellig, maar natuurlijk niet ideaal is.

Na gezellig eten en babbelen (en ik vooral genieten van de prachtige sterrenhemel) gingen papa en ik terug naar ons hotel (met de matatu). We wandelden eerst nog door de (ondertussen al wat meer verlaten) straten. Ik schrok toch van al het vuilnis, en de vele dakloze mensen. Overdag zie je inderdaad alles op straat gebeuren, koken, de was, … maar het blijft bij mij toch knagen wanneer je een hele familie karton ziet zoeken om daar ’s avonds op te slapen.

Na onze wandelingen dronken we samen nog een Krest (soort citroendrankje en heel verfrissend), lezen we nog wat en ging ik slapen. Ik was doodmoe, en ik wist dat er de volgende dag nog een lastige busrit op mijn programma stond.

Tags: Bujumbura, Buvakau, Congo, Entebbe, Kampala, Kaniola, krest, Lira, matatu, Monuc, Murichson falls, muzungu, Nindja, oeganda, platinum SNcard, rondreis door Afrika, safari, Sambia, Sncard, tilapia, VN, Walungu
January 19th, 2009  |  Posted in afrika, rondreis  |  No Comments »

Skivakantie in Oostenrijk: de dag na de botsing…

Author: admin



Donderdag 8 januari: Ik word wakker in hotel Schwebebahn in Zell am See, want ik ben hier nog steeds op skivakantie in Oostenrijk. Een dag eerder is er op de skipiste iemand tegen mij gevlogen. Gevolg: een zeer pijnlijk borstbeen. Maar deze morgen sta ik er eigenlijk van versteld van hoeveel de pijn reeds verminderd is. Al snel rijst de vraag of het daadwerkelijk verbeterd is, of dat de pijnstillers nog steeds hun werkzame stoffen aan het afscheiden zijn? Nu ja, niet te veel nadenken en na het ontbijt gewoon de latten terug aanbinden.

We besluiten het vandaag sowieso rustig te houden. Het zonnetje schijnt opnieuw maar er staat een windje waardoor de gevoelstemparatuur een stuk lager ligt dan de officiële min tien graden. Algauw belanden we op een terrasje waar we genieten van de warme stralen op ons gezicht. Op skivakantie in Oostenrijk zijn is immers meer dan alleen maar de pistes afzoeven. We warmen ons op met een gluhweintje voor hem en een warme chocomelk voor mij.

Na een gezellige babbel besluiten we onze speklaag aan te vullen. Reeds van het begin van deze skivakantie in Oostenrijk zijn we gefascineerd door een bijzonder gerecht dat hier vaak gegeten wordt: een vrij grote witte bol die overstrooid lijkt te zijn met maanzaadjes en die drijft in een witte saus.Wat eten betreft ben ik heel nieuwsgierig en bereid om vanalles te proeven, ook al ziet het er net als dit gerecht niet zo smakelijk uit. Mijn vriendje besteld voor mij de germknödel en vol spanning wacht ik af tot hij terugkomt… Ik begin met de ‘witte saus’: hmm, vanillesaus. Mijn eerdere ervaring met de Oostenrijkse vanillesaus tijdens onze skivakantie in Oostenrijk wordt bevestigd. De eerste indruk is dus goed. Dan volgt een nog groter mysterie: waaruit bestaat de witte bol? Is het vlees? Is het deeg? Ik neem snel een hap om mijn vraag te beantwoorden: het lijkt uiteindelijk nog het meest op wit broodkruim. Een beetje droog, maar dat wordt verholpen met de vanillesaus. De eerste happen denk ik: ‘Hmm, lekker’, maar algauw kom ik tot het besluit dat het wat mij betreft bij deze ene keer zal blijven. In het midden van de nu niet meer zo mysterieuze witte bol bevindt er zich iets wat lijkt op warme chocoladesaus. Vol overgave proef ik, maar het is een beetje een teleurstelling, het smaakt naar drank…Ach, ik ben blij dat ik geproefd heb van dit typisch Oostenrijks gerecht: weer iets waarover ik kan babbelen ;)

Ondanks de koude en de nog steeds aanwezige pijn in mijn borstbeen, nemen we nog een paar keer de skilift. Wat ons reeds is opgevallen tijdens deze skivakantie in Oostenrijk, is dat er hier vrij veel Russen zijn. Typisch voor de ze periode van het jaar naar het schijnt. Russen vallen sowieso al op door hun taaltje, maar blijkbaar willen ze daar zelf nog een schepje bovenop doen, want her en der zien we Russen met een walkie talkie en microfoontjes bengelend aan hun oor. Wij vinden het allemaal heel vreemd en maffia-achtig, na een navraag blijkt dat ze ‘gewoon’ willen communiceren met de familie die her en der in het skigebeid aanwezig is.

De koude verlamt onze vingers en we worden als het ware gedwongen om terug af te dalen en deze dag skivakantie in Oostenrijk af te sluiten. Tijdens deze afdaling wacht me nog een héél aangename verrassing: aan het thuisfront is een klein bengeltje geboren waarvan ik de trotse meter mag zijn! Als Andreas mij ooit in de toekomst zal vragen waar ik was toen ik het nieuws van zijn geboorte vernam, zal ik kunnen zeggen: op een zwarte piste op skivakantie in Oostenrijk!

Na het eten kruipen we snel in bed en begin ik al te dromen om mijn nieuwe neefje snel in de armen te kunnen houden…

Tags: germknödel, oostenrijk, ski oostenrijk, ski Zell am See, skivakantie in Oostenrijk, zell am see
January 11th, 2009  |  Posted in Ski, oostenrijk  |  No Comments »

Skivakantie in Oostenrijk

Author: admin



Woensdag 7 januari: Vandaag zijn we voor ons doen héél vroeg opgestaan. Zo vroeg dat we tijdens onze skivakantie in Oostenrijk nog nooit zo vroeg op de skipistes stonden! Maar het was de moeite, want de zon was in volle glorie aan het schijnen. Voor een skivakantie in Oostenrijk heb je niet alleen sneeuw nodig, maar ook de zon mag naar mijn mening alle dagen van de partij zijn. Bij een temperatuur van min negen schrreuwt je lichaam gewoon om de warmte!

Na een stevig ontbijt bestaande uit keizersbroodjes belegd met roerei, vertrokken we dus met de lift naar de hoogste toppen van Zell am See. Nu het zo’n mooi weer was, vonden we het de perfecte dag om foto’s te nemen van onze skivakantie in Oostenrijk. En nee, we gingen niet voor de typische landschapsfoto’s waarop de bergen staan, omgeven door mist of naaldbomen. We hadden meer actiefoto’s in gedachten waarop je veel stof ziet! Met stof bedoel ik sneeuw die opwaait terwijl je je bocht neemt als je aan het skiën bent ;)

We hadden de perfecte locatie gevonden om onze herinneringen aan een skivakantie in Oostenrijk te vereeuwigen: een helling die volledig in de zon lag en niet te stijl was zodat we onze bewegingen ‘perfect’ konden uitvoeren. Eerst was het de beurt aan mijn vriendje om zijn acties voor eeuwig op de gevoelige plaat vast te leggen. De afspraak was simpel: ik ging een eindje de helling afskiën en dan zou hij een beetje later naar beneden komen zodat ik hem in volle actie zou kunnen fotograferen. Zo gezegd, zo gedaan. Ik zwaaide met mijn armen om te zeggen dat ik er klaar voor was en met mijn reflexcamera in de aanslag maakte ik een aantal flitsende foto’s. Dit scenario speelde zich zo’n viertal keer af. Na elke sessie bekeken we de foto’s en kwamen we tot het besluit dat het gewenste resultaat nog niet bereikt was.

We hebben er een klein uurtje over gedaan om de eerste sessie af te ronden. Tegen dan was het tijd om onze knorrende maagjes te geven wat ze wilden tijdens onze skivakantie in Oostenrijk: eten! We hebben deze middag allebei voor de Oostenrijks hamburger met frietjes gekozen.

Eerlijk is eerlijk: ik wilde ook foto’s van mezelf in actie tijdens onze skivakantie in Oostenrijk. In de namiddag werden de rollen dus omgekeerd: ik was pseudo beroepsskiër, mijn vriendje de pseudo beroepsfotograaf. Blijkbaar kan mijn liefje betere foto’s trekken want zijn foto’s voldeden net iets sneller aan het gewenste resultaat dan omgekeerd.

Na een paar uur aan een langzaam tempo skiën, vonden we dat het tijd was voor wat actie tijdens onze skivakantie in Oostenrijk. Maar al gauw was er te veel actie voor mij: tijdens één van de afdalingen is er een andere skiër letterlijk tegen mij gevlogen. Ik heb hem totaal niet zien aankomen en kan er eigenlijk alleen  maar van uitgaan dat hij de controle kwijt was over zijn eigen ’skikwaliteiten’. Het eerste moment lag ik te jammeren zoals een klein kind. Ik moest naar adem happen, was totaal van de kaart en vooral verschoten tijdens deze skivakantie in Oostenrijk. Mijn botser vroeg een aantal keer: ‘Are you okay?’ Ik had eerlijk gezegd niet de moed om onmiddellijk te antwoorden. De botsing moet er redelijk spectaculair uitgezien hebben, want algauw waren er aan aantal mensen gestopt om na ta gaan of ik niks gebroken had. Na een vijftal minuten vond ik de moed om recht te staan en heel langzaam verder te skiën. Voorlopig deed niks veel pijn, behalve mijn borstbeen, maar na een uur sprak ik totaal anders. De pijn werd almaar erger, zo erg dat lachen geen lachtertje meer was. Tijdens het diner deed mijn vriendje me zo hard lachen, dat ik begon te huilen van de pijn…

Voor de rest van de avond heb ik in bed gelegen. De pijnstillers deden stilaan hun werk en ik was al lang blij dat ik niks gebroken had. De volgende dag zou blijken of ik verder kon doorgaan met mijn skivakantie in Oostenrijk…

Tags: oostenrijk, skivakantie in Oostenrijk
January 8th, 2009  |  Posted in Ski, oostenrijk  |  No Comments »

Ski in Oostenrijk

Author: admin



Dinsdag 6 januari: Vandaag hebben we niet meegedaan met de hype ski in Oostenrijk. Deze morgen is de wekker om half negen afgegaan, maar we waren te moe om op te staan. Eigenlijk niet zo verwonderlijk. Het voorbije jaar hebben we zo goed als geen sport gedaan, maar dan verlangen we van ons lichaam om een hele week aan ski in Oostenrijk te doen. Niet zo gezond eigenlijk. Mijn hele lichaam probeert me dat al een hele week duidelijk te maken aan de hand van pijnlijke kuiten, maar vandaag pas wilde ik luisteren.

Wat hebben we dan wel gedaan naast het uitslapen tot 12u? We hebben het stadje Zell am See bezocht, de basis voor ski in Oostenrijk. Na de auto geparkeerd te hebben aan de voet van de berg, stapten we het eerste beste straatje in. Het zag er allemaal gezellig uit, er waren zelfs kledingwinkels waar we misschien wel ons zin zouden kunen vinden! Maar…het was er wel behoorlijk stil. De winkels waren bijna allemaal gesloten. We dachten eerst nog aan een hele lange middagpauze, maar geen enkele winkel die daar melding van maakte. Een eenzame en moedige winkelier die toch open was, wist ons te melden dat het vandaag een christelijke feestdag was en daardoor waren de winkels gesloten. Hmm, christelijke feestdag…welke zou dat dan wel mogen wezen? Want het is er zeker één die wij in België niet kennen. Ineens ging een belletje rinkelen: 6 januari is Driekoningen! Blijkbaar wordt dat naast ski in Oostenrijk nog uitgebreid gevierd.

Niet getreurd, er waren wel enkele eetgelegenheden open en aangezien we eigenlijk nog niet ontbeten hadden kwamen die wel van pas. We stapten een lokale koffiebar binnen en werden er warm onthaald door een vrolijke Oostenrijkse die steevast haar eigen waren aanprees. M’n vriendje vroeg een gluhwein, maar zelfverzekerd zei ze ons dat haar eigen punch zoveel beter was en nog warm ook! Daar kan je dan moeilijk nee tegen zeggen. En m’n liefje heeft bovendien kunnen zeggen dat het echt wel lekkerder was dan gluhwein. Ikzelf ging voor de echte Oostenrijkse apfelstrudel met vanillesaus. Een variëteit die we bij ons niet kennen, want in België krijg je er steevast een bolletje vanilleijs bij. Wat is dan het grote verschil? Wel…hier is hij gewoon veel lekkerder! De vanillesaus smaakt naar lopende crème brûlée, en gaat geweldig samen met de warme apfelstrudel.

Na de maagjes gevuld te hebben, besloten we op aanraden van de apfelstrudel dame om naar het sportcentrum te gaan want we wilden graag een spelletje bowling spelen. Daar aangekomen worden we aangetroken door een spektakel dat je in België nooit ziet: ijshockey. De lokale juniorenploeg nam het op tegen een gastploeg. Solidair als wij Belgen zijn, hebben we meegesupporterd voor de thuisploeg, maar het heeft niet mogen baten. De eindstand was 2-4. Ach ja, we hebben ons geamuseerd, zelfs zonder ski in Oostenrijk.

Vervolgens volgden we de bordjes ‘kegelbahn’. We dachten een klassieke bowlingbaan te zien, maar opnieuw hadden we het mis. Er waren welgeteld twee banen, met ouderwetse kegels die nog aan een touwtje hangen. De ballen om te gooien waren een stuk kleiner dan we gewoon zijn en het spel was dus volledig anders. Het was een leuke ervaring, maar niet meer dan dat. Geef ons maar de klassieke bowling naast ski in Oostenrijk.

Teruggekomen in het hotel gaan we vrij snel eten. Deze avond is het barbecue avond. Beetje vreemd zo midden in de winter. Maar het heeft gesmaakt: een roomsoepje, vlees omwikkeld door bladerdeeg, aardappel in de schil met kruidenboter of sour cream, fruitsla als afsluiter…
Morgen gaan we weer de pistes op, fit en uitgerust voor een nieuwe dag ski in Oostenrijk!

Tags: oostenrijk, Ski, ski in Oostenrijk, ski Zell am See, zell am see
January 8th, 2009  |  Posted in Ski, oostenrijk  |  No Comments »

<< Previous

  • Categories

    • afrika (3)
    • all inclusive (3)
    • frankrijk (7)
    • groepsreis (3)
    • last minute (13)
    • oostenrijk (8)
    • rondreis (5)
    • Schotland (3)
    • Ski (14)
    • tunesie (2)
    • turkije (26)
    • Uncategorized (6)
  • Categories

    • afrika
    • all inclusive
    • frankrijk
    • groepsreis
    • last minute
    • oostenrijk
    • rondreis
    • Schotland
    • Ski
    • tunesie
    • turkije
    • Uncategorized
  • Blogs

    • Auto’s
    • Diensten
    • Financieel
    • Geschenken en cadeau’s
    • Goederen
    • Honden
    • Immo
    • Kledij en accessoires
    • Kopen
    • Persoonlijk
    • Restaurants
    • Squishi
    • Vrije tijd
  • Recent Posts

    • Aruwak kite surfing school en center Aruba review: Slechte school
    • Aruwak kite surfing school and center Aruba review: unfair people
    • Vakantie met Sunweb, brengt je overal naartoe!
    • Met de trein naar Londen, Eurostar
    • Rondreis door Afrika: Oeganda 3
  • Tags

    Bujumbura Congo Entebbe gerardmer hotel gerardmer hotel la bresse hotel turkije Kampala krest La Bresse lastminute last minute lastminutes last minutes last minutes turkije lastminutes turkije lastminute turkije last minute turkije Lira matatu Monuc Murichson falls muzungu Nindja oeganda oostenrijk platinum SNcard rondreis door Afrika Sambia Ski skiën skiën in oostenrijk skiën in zell am see Sncard tilapia turkije turkije reis turkije specialist vakantie vakantie bodrum vakantie turkije vliegreis VN Walungu zell am see

Copyright © 2010 - Vakantie | Entries (RSS) | Comments (RSS)

WordPress theme designed by web design